مىفرمايد : ذلِكَ الْكِتَابُ لَارَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ ؛ « 1 » آن كتابي بدون ريب وشك است ، هدايت كننده‌ى متقيان . هر نوع احتمال تحريف وتغييرى درباره‌ى قرآن موجب راه يافتن شك وريب در اين كتاب مىشود وبه طور دايم ذهن را به خود مشغول مىكند كه مبادا آنچه مايه‌ى هدايت وتحقق أهداف اين كتاب است ، با تحريف ، دگرگون يا حذف شده باشد ؛ ليكن اين آيات ، به دليل نكره در سياق نفى ، هر نوع ترديدى را در اين باره بىمورد مىداند . البتة نبايد احتمال داد كه آيات مورد استناد در عدم تحريف ، خود تحريف شده‌اند ؛ زيرا اين نوع تحريف ، تحريف به زيادة است كه هيچ قائلى ندارد ؛ حتى تحريف‌گرايان نيز هرگز اين آيات را در زمره‌ى آيات تحريف شده محسوب نكرده‌اند ؛ افزون بر آن ، تحريف آيات مورد بحث ، خلاف مقصود تحريف كنندگان را اثبات مىكند ؛ چه اين كه مقايسه‌ى ساختار ومحتواى اين آيات با آيات قبل وبعد آنها نيز نشان مىدهد كه آنها مجموعه‌اى منسجم وبه هم پيوسته‌اند وتمام أوصاف اعجازى قرآن را دارند ، به گونه‌اى كه هيچ ترديدى در قرآن بودن آنها نيست . 3 . به كدام دسته از أحاديث براي سلامت قرآن از تحريف استدلال شده است وچه كساني اين دليل را مد نظر قرار داده‌اند ؟ بر سلامت قرآن از تحريف به أحاديث بىشمارى در گروه‌هاى متعدد ، مىتوان استدلال كرد . البتة اين به معناى نياز قرآن به أحاديث در اين باره نيست ؛ چون در واقع اين احايث‌اند كه بايد اعتبارشان را از قرآن دريافت كنند وصحت وسُقمشان را با محك قرآن به دست آورند ؛ ليكن چون نوع اين أحاديث در گواه بودنشان بر سلامت قرآن از تحريف ، از سوى خود قرآن تأييد مىشود ، مورد استناد قرار گرفته‌اند . برخى از اين

--> ( 1 ) . سوره‌ى بقره ( 2 ) ، آيه‌ى 2 .